nakatulala sa langit di ko mawari kung ano ang aking gagawin... "hindi naman kasi ako ganito", sabi ko sa aking sarili.. maya't maya pa'y may bulalakaw na bumagsak... dali- dali kong hinugot sa aking bulsa ang aking panyo at sinubukang mgumawa ng laso, ngunit sadyang hindi para sa akin ang kahilingang ito... kahit ako hindi nakaksigurdo sa pamahiing nakwento ng aking ingko tungkol sa bagay na ito.. ngunit siya ay lubos na maasahan... ewan ko ba... ang katahimikan ng kapaligiran ay unti unting nilalamon ang aking pagkatao... ang hanging amihan na minsan lamang sa pebrero dumaan ay dahan dahang nilalason ang aking mga ugat... para bang hindi maipintang pakiramdam... ngunit nandito na ako... wala ng makakpigil pa... wala ng urungan... pero, paano kung... hindi, hindi, malayong mangyari yun.. muli kong naalala ang pakiramdam ng napagkaitan ng tadhana... paano kung sakaling... ewan... ni hindi ko lang man sinubukan... alam ko kasing babalikwas ang lahat sa akin maging ang liwanag... hindi pa rin... pero ganun talaga ang buhay... hindi pa rin... talagang sadyang mapaglaro ang tadhana pati na rin si cupido.... hindi ko talaga akalaing aabot ako sa ganito.. gago... cguro nga... pero kasalanan ko ba... saan ba ako nagkulang... siguro... kailangan ko na lang talagang tapusin to... ewan... siguro simulan... ung tipong... hindi... hindi pa siguro huli... pero... ito nanaman ako napatanong nanaman... tanong... sige! ang daming tanong... alam ko kulang ako... hindi sapat... siguro... hindi magiging kompleto kahit kailan... ito na talaga... malapit na... parang nakiki-ayon sa akin ang kalikasan... kalmado ang kalangitan... ang kapaligiran... nakakamatay ang kaayusan... (buntong hininga)... ang puso ko... nararamdaman ko ang sinasabi(napapikit)... haaayy... >>> katahimikan<<<< minsan sa ating buhay, tayo ay nakakaramdam ng kasiguraduhan ngunit alanganin... ligtas ngunit delikado... kalmado ngunit parang kinakabahan... simple ngunit engrande... masaya ngunit malungkot... oo pag-ibig! kailan ba natin huling pinagbigyan ang ating mga sarili... pinakawalan na parang mga hayop palabas ng kural... hindi ba't parang nakakapgtaka dahil... ang mga salitang ito ay patuloy na dumadaloy na... para bang... tubig lamang palabas ng aking puso at isip... sinong makakpag-akalng pwedeng... tumingin palikod habang nakaharp... kaibigan... minsan lang tayo mabubuhay sa mundong ito... minsan... minsan.... maraming pagkakataon... hindi... dahil ito ay mabibilang mo... ano ba ang gusto kong mngyari... kaibigan pumikit ka... subukan mong ngumit habang nakapikit, nakikita mo ba ang asul na liwang... nakikita mo ba sila.... nandu nakapalibot sayo ang mga masasabi mo bang importante sa buhay mo... mga gamit mo.... alaala... pamilya... kaibigan... alaga mo... larawan ng iyong tunay na sarili na minsan minsan mo lang palabasin sa madilim na sulok ng iyong pagkatao... kaibigan.... nais kong sabihin na ako ay may paki alam... at habang nandito ako... humihinga... gumagalaw... makakasa kayo na maraming pwedeng mangyari... hindi ito kompetisyon.... ito ay natural na bagay na di mapgkakait sa isang taong may malawak na pag- iisip... maalab na karanasan... makulay na karanasan... payapa ngunit madugong kinabukasan...